Er komt een moment in je leven waarop je lijf blijkbaar besluit:
Leuk geprobeerd.
Maar we doen het vanaf nu anders.
Zonder overleg.
Zonder memo.
Zonder Teams-vergadering met actiepunten.
Gewoon ineens.
Vroeger kon ik een weekend iets te weinig slapen, op maandag drie koppen koffie drinken en dan functioneerde ik weer alsof er niks gebeurd was.
Nu slaap ik één nacht raar en mijn lichaam meldt zich ziek bij HR.
Vroeger kon ik een paar weken “even opletten” en dan zat mijn broek weer normaal.
Nu eet ik kwark, wandel ik, drink ik water, doe ik mijn best en mijn lijf zegt:
Interessant.
We bewaren alsnog alles rond de buik.
Voor noodgevallen.
Welke noodgevallen?
Geen idee.
Blijkbaar bereidt mijn buik zich voor op een strenge winter, een economische crisis of een tocht naar Spanje met een koelbox op schoot.
En het irritante is: ik doe niet eens ineens alles fout.
Dat zou nog overzichtelijk zijn.
Als ik elke avond bitterballen stond te frituren in mijn badjas en wijn dronk uit een maatbeker, dan dacht ik: ja, oké. Redelijk logisch.
Maar nee.
Ik eet gezonder dan vroeger.
Ik slaap bewuster.
Ik drink meer water.
Ik denk na over eiwitten.
Ik ken inmiddels woorden als cortisol, spiermassa en bloedsuiker.
Vroeger wist ik alleen: koffie erin, doorgaan.
En toch voelt het alsof mijn lijf tegenwoordig bij elk kruimeltje denkt:
Top.
Opslaan.
Je weet maar nooit.
Mijn buik doet ook niet meer subtiel mee.
Mijn buik is nu gewoon een aparte afdeling.
Ik kom ergens binnen en mijn buik is al begonnen met netwerken.
Ik trek een broek aan en denk: deze zat toch vorige maand nog gewoon?
Mijn buik:
Ja, maar wij hebben intern verbouwd.
En dan die energie.
Vroeger kon ik op wilskracht echt belachelijk ver komen.
Niet gezond misschien, maar wel effectief.
Beetje moe?
Door.
Hoofdpijn?
Door.
Geen zin?
Door.
Emotioneel wrak?
Mascara erop en door.
Ik was jarenlang mijn eigen bulldozer.
Niet altijd verstandig, maar wel praktisch.
En nu?
Nu doe ik twee huishoudelijke taken en mijn lijf zegt:
Mevrouw, wij sluiten voor vandaag.
Alsof er ergens binnenin een ambtenaar zit die om 14:03 het loket dichttrekt.
“U kunt morgen opnieuw proberen.”
Ja, dank je.
Heel behulpzaam.
En natuurlijk komt er dan altijd iemand met zo’n gouden tip.
“Misschien moet je wat meer bewegen.”
Schat.
Ik probeer al te bewegen.
Mijn probleem is niet dat ik niet weet dat wandelen bestaat.
Mijn probleem is dat mijn lijf na een wandeling soms doet alsof ik de Nijmeegse Vierdaagse heb gelopen met een wasmachine op mijn rug.
Of:
“Misschien moet je minder stress hebben.”
Oh ja.
Natuurlijk.
Waarom dacht ik daar zelf niet aan?
Ik zet stress wel even uit.
Waar zit die knop?
Naast de thermostaat?
En dan heb je ook nog de overgang.
Dat gezellige hormonale bouwproject waar niemand fatsoenlijke werklui voor heeft ingehuurd.
De ene dag ben je redelijk stabiel.
De volgende dag huil je omdat iemand in een reclame aardig naar een hond kijkt.
Of je wordt wakker met het humeur van een boze parkeerwachter.
Of je staat in de keuken en denkt:
Waarom ben ik hier?
Waarom heb ik het warm?
Waarom ligt mijn telefoon in de koelkast?
En dan zeggen mensen:
“Je moet gewoon lief zijn voor jezelf.”
Ja.
Dat klinkt mooi.
Maar soms wil ik niet lief zijn voor mezelf.
Soms wil ik gewoon mijn oude lijf terug.
Mijn oude energie.
Mijn oude taille.
Mijn oude hoofd dat niet bij elk ding denkt: wat was ik aan het doen?
Ik wil niet de hele tijd “luisteren naar mijn lichaam”.
Mijn lichaam zegt namelijk vooral:
Ga liggen.
Eet iets.
Nee, niet dat.
Te laat.
Nu zijn we opgeblazen.
Kijk, daar kun je als mens weinig mee.
En toch.
Heel irritant.
Er zit wel iets in.
Want vandaag moest ik bij mijn controle in het ziekenhuis eerlijk zeggen dat het eigenlijk niet zo goed gaat als ik zelf steeds deed voorkomen.
Niet dramatisch.
Niet instorten op de parkeerplaats.
Gewoon eerlijk.
Dat ik moe ben.
Dat mijn lijf anders voelt.
Dat mijn stemming soms onderin een lade ligt.
Dat alles wat vroeger werkte, nu niet meer werkt.
En dat ik daar behoorlijk klaar mee ben.
En weet je wat het stomme is?
Dat luchtte op.
Niet omdat er ineens een magische oplossing lag.
Die was er niet.
Helaas.
Ik kreeg geen folder met:
“Gefeliciteerd, binnen 3 dagen weer uw oude zelf.”
Gemiste kans trouwens.
Maar er werd wel gezegd:
Je hoeft dit niet allemaal alleen te doen.
En die kwam binnen.
Want dat is dus precies wat veel vrouwen doen.
Doorgaan.
Lachen.
Grap maken.
Koffie pakken.
Nog een was erin.
Nog even helpen.
Nog even regelen.
Nog even normaal doen.
Ondertussen valt je lijf van ellende bijna van de trap, maar jij zegt:
“Ja hoor, gaat wel.”
Nou.
Soms gaat het dus niet wel.
Soms werkt alles wat vroeger werkte ineens niet meer.
Niet omdat je lui bent.
Niet omdat je jezelf hebt laten gaan.
Niet omdat je karakter onderweg bij een tankstation is achtergebleven.
Maar omdat je lijf verandert.
Je hormonen veranderen.
Je herstel verandert.
Je stresssysteem verandert.
Je slaap verandert.
Je spiermassa verandert.
Je belastbaarheid verandert.
En dan kun je jezelf wel blijven behandelen alsof je nog dezelfde handleiding hebt, maar dat is dus het probleem:
de handleiding is verlopen.
En niemand heeft een nieuwe gestuurd.
Dus nee.
Ik heb geen strakke zomerbody.
Ik heb een lichaam dat een oorlog, hormonen, herstel en het gewone leven probeert te combineren.
Met wisselend succes.
Mijn buik heeft inmiddels een eigen beleid.
Mijn energie werkt parttime.
Mijn stemming doet soms freelance drama.
En mijn oude trucje “gewoon even doorzetten” is officieel met pensioen.
Dus vanaf nu doen we het anders.
Niet hysterisch.
Niet zweverig.
Niet met selderijsap om 05:00.
Maar gewoon:
eerlijker kijken naar wat er speelt.
Minder doen alsof het allemaal wel meevalt.
Meer hulp aannemen als dat nodig is.
En ondertussen blijven lachen, want zonder humor wordt dit hele gebeuren wel erg veel TL-licht in een paskamer.
Dus als alles wat vroeger werkte ineens niet meer werkt:
je bent niet gek.
Je bent ook niet stuk.
Je lijf is alleen bezig met een update waar niemand toestemming voor heeft gegeven.
En ja.
Die update duurt belachelijk lang.
En nee.
Er zit geen duidelijke handleiding bij.
Maar goed.
We zijn Gen-X.
We hebben vroeger drie dagen met een koelbox op schoot naar Spanje gezeten.
We komen hier ook wel weer doorheen.
Alleen dit keer graag met een fatsoenlijk kussen, genoeg koffie en iemand die af en toe zegt:
“Je hoeft het niet alleen te doen.”
En door.