Het huis is leeg.

Man weg.

Puber weg.

Niemand die vraagt waar iets ligt terwijl het letterlijk voor hun neus ligt.

Alleen ik.

De honden.

Koffie.

En mijn eerste gedachte was natuurlijk niet:

heerlijk, ik ga even zitten.

Nee.

Mijn eerste gedachte was:

mooi.

Nu kan ik eindelijk alles doen.

Want zo werkt dat blijkbaar in mijn hoofd.

Vier dagen alleen betekent niet: ontspannen.

Vier dagen alleen betekent:

het huis moet schoon

mijn boek moet af

ik moet shorts maken

mijn haar moet geverfd

de was moet weg

de logeerkamer moet klaar

en ergens tussendoor moet ik ook nog “even bijkomen”

Heel gezellig.

Ik had me een soort rustige filmische ochtend voorgesteld.

Koffie.

Stilte.

In werkelijkheid zat ik binnen tien minuten met een lijst in mijn hoofd waar een projectmanager spontaan van zou gaan zweten.

En dat is dus precies het ding.

Wij zeggen vaak dat we rust willen.

Maar zodra die rust er is, gaan we hem vullen.

Met taken.

Met achterstallig gedoe.

Met dingen die “nu eindelijk kunnen”.

Met alles wat is blijven liggen omdat we de hele tijd aan stonden.

Alsof stilte een uitnodiging is om alsnog nuttig te zijn.

En eerlijk?

Ik ben daar echt klaar mee.

Niet met dingen doen.

Want ja, het huis moet gewoon een beetje normaal zijn als er zondag een Spaanse leerling komt logeren.

En ja, ik wil mijn boek af.

En ja, mijn haar kan ook wel een update gebruiken.

Maar ik wil stoppen met doen alsof rust alleen verdiend is als eerst alles af is.

Want dan komt rust dus nooit.

Dan zit je op zondagavond met een schoon huis, geverfd haar, een half boek, pijn in je rug en het gevoel dat je je vrije dagen hebt gebruikt als onbetaalde stage bij jezelf.

Daar trappen we dus niet meer in.

Of nou ja.

We proberen er minder hard in te trappen.

Vandaag wordt dus geen “ik ga mijn hele leven fixen”-dag.

Vandaag wordt:

koffie drinken

één ding kiezen

dat doen

pauze nemen

nog één ding kiezen

niet hysterisch worden

en mezelf niet behandelen alsof ik een wandelende to-do list ben

Want rust is niet pas toegestaan als alles klaar is.

Rust is soms gewoon het eerste wat nodig is.

Zelfs als de wasmand nog kijkt.

Zelfs als de trap nog gestofzuigd moet worden.

Zelfs als je hoofd roept dat je deze stilte optimaal moet benutten.

Nee.

Soms moet je stilte niet benutten.

Soms moet je hem gewoon even horen.

Koffie erbij.

En door.